Bir nice zamandır kaht-ı rical bahtsızlığındayız.
Bir nice zamandır ellerimiz semada, gözlerimiz yolda,
Bir nice zamandır ümitlerimiz yeşermek için sabah çisesi bekliyor.
Ama ne tesbitlerimiz, ne dualarımız, ne de hayallerimiz beklediğimizi bize getiriyor.
Zira Rabb’imiz de bizi bekliyor, biz kıpırdamadan rüzgâr estirmiyor, biz harekete geçmeden ‘vereyim’ demiyor.
Kıpırdamamız bilinç düzeyimizin yükselmesini getirmeli beraberinde. Bizi uzun vadeli projeler üretmeye sevk etmeli. Projelerin insan faktörü olmadan işe yaramayacağından hareketle, insan eğitimi eksenli uzun soluklu, sabır kokulu bir yolculuğa gitmeli.
İnsan eğitiminde ebeveynlerin bu proje uğrunda infak edeceği evlatları olmalı, evlatlarının içinden en verimli olanını bu yola teşvik etmeli, insanlık âleminin ihtiyaçlarına merhem olacak alanlarda istihdam etmeli.